Het schilderkunstige panorama is een voorstelling van een landschap, zeegezicht of historisch tafereel. Vaak is de voorstelling aangebracht op een cirkelvormig gespannen doek van ruime afmetingen. Dit met het theatrale doel de toeschouwer midden in de voorstelling te plaatsen. Soms werd met aangepaste belichting, subtiele geluidseffecten en decoronderdelen de illusie van realiteit onderstreept.

Panoramaschilderingen waren zeer populair in de tweede helft van de 19e eeuw, hoewel het eerste voorbeeld ervan werd gerealiseerd rond 1790 in Edinburgh.
Van de vele panorama’s die ooit vele kijkers trokken zijn er slechts enkele bewaard gebleven, waaronder het befaamde Panorama Mesdag (1881), dat nog altijd te zien is op dezelfde plek waar het voor het eerst werd tentoongesteld in Den Haag.
In België bevindt zich het Panorama van de Slag bij Waterloo, vervaardigd door Louis Dumoulin in 1912.

Met de komst van fotografie, film en televisie verdween het panoramaschilderij tijdelijk uit de belangstelling. Maar met de komst van nieuwe fotografische technieken ontstonden nieuwe impulsen en herleefde het panorama zijn comeback in de panoramafotografie.
In onze tijd gebruiken we het woord panorama voor een zeer langwerpig, horizontaal kunstwerk met veelal een voorstelling van het landschap. Essentieel aan een panorama is dat je de voorstelling niet in een blik kunt vangen en dat je met je ogen over het werk glijdt alsof je de horizon aftuurt.

Galerie 14-16 Posthuys Texel nodigde een aantal kunstenaars uit om met het gegeven panorama aan de gang te gaan. Het enige criterium was dat het kunstwerk tenminste vier keer zo breed als hoog zou moeten zijn. In de expositie zijn werken te zien van kunstenaars die zich al eerder en vaker op het concept hebben gestort. Maar ook van kunstenaars die voor het eerst de uitdaging aannamen op dit moeilijke thema te gaan werken.

Deelnemende kunstenaars: Helmuth van Galen, Gerrit Gerritsen, Suzanne Glerum, Ineke van Harten, Marianne van Heeswijk, Corine Hörmann, Marianne Kalsbeek, Theo Leijdekkers, Vincent van Ojen, Gertjan Scholte-Albers en Kathja Smits.

Sommige kunstenaars exposeerde al eerder bij Galerie 14-16 Posthuys Texel. Meer informatie over hen is te vinden bij: Afgelopen Exposities. Andere kunstenaars zullen binnenkort met een solotentoonstelling te zien zijn. Voor uitgebreide informatie zie: Agenda. Voor kunstenaars die nog niet te vinden zijn op deze site, volgt hieronder een korte beschrijving.

Ineke van Harten: Innerlijke Landschappen

"Mijn werken zijn gestolde herinneringen. Indrukken van organische processen die ik omzet in olieverf. Soms pasteus, soms transparant groeit er laag over laag. Dikke verflagen waarin wordt gekrast en gekerfd of gladgestreken. Zo ontstaan er abstraherende landschappen. Een wereld met zijn eigen wetten. Een wereld die voor mij poëzie en schoonheid moet uitstralen. Het vereeuwigen en uitkristalliseren van al wat vloeibaar en veranderlijk is. Op zoek naar stilte, eenvoud vastleggen van iets wat altijd al aanwezig was. Ik noem het Innerlijke Landschappen".

Tekst van de website van Ineke van Harten: http://www.inekevanharten.nl/

Corine Hörmann: Pinhole fotografie

(...) Door het oog van de fotograaf kijkt de wereld naar zichzelf. Juist dat bijzondere moment moeten we in een fractie van een seconde tot stilstand kunnen brengen dus er wordt gewerkt met de meest geavanceerde apparatuur. Dit geheel in overeenstemming met onze eigentijdse drang naar snelheid en controle. Zelf werk ik met een gaatjescamera / pinhole-fotografie.

Het gebruik van de pinhole techniek is de meest oorspronkelijke manier om fotografisch beelden vast te leggen. Het is gebaseerd op het al eeuwenoude principe van de camera obscura en is in wezen niets meer dan een lichtdicht doosje waar in het midden van één wand, in plaats van een lens, een zeer klein gaatje is aangebracht ter grootte van een speldenprik (een ander woord voor pinholecamera is dan ook speldenprikcamera of gaatjescamera). Het licht van buitenaf dringt door dit gaatje de afgesloten ruimte binnen en zo ontstaat op de wand tegenover het gaatje een omgekeerde beeldvorming. De afbeelding kan definitief worden vastgelegd door op deze tegenoverliggende wand lichtgevoelig materiaal aan te brengen en dit na de belichting te ontwikkelen. (...)

Tekst van de website van Corine Hörmann: http://www.corinehormann.nl/

Vincent van Ojen: Schilderen in hout

Of het nu gaat om een boslandschap of een paar citroenen op een schaal, bij graficus Vincent van Ojen (Den Bosch, 1960) is het onderwerp altijd van ondergeschikt belang. In zijn landschappen en stillevens gaat het vooral om vorm en kleur.
Al sinds zijn academietijd verdiept Van Ojen zich in de techniek van de houtsnede. In de loop der jaren heeft hij een kenmerkende, persoonlijke beeldtaal ontwikkeld.
Vaak hanteert hij de zogenaamde ‘verloren techniek’. Dat betekent dat hij meerdere kleuren op dezelfde plaat gebruikt. Na iedere druk snijdt hij een gedeelte weg. Na de laatste drukgang is de houten plank "op" en is de prent klaar. Het gebruik van deze techniek impliceert wel dat er tijdens het drukproces niets verkeerd mag gaan. In dat geval zou namelijk de hele oplage (meestal circa 20 exemplaren) verloren gaan.