De in Friesland geboren en getogen Auke Wassenaar (1946, Franeker) omschrijft zijn werk als ‘boerenkunst': ongecompliceerd, ongekunsteld, veelzeggend met weinig woorden. Zijn ambachtelijke werkwijze zorgt voor een zekere aardsheid die de typering als boerenkunst lijkt te bevestigen. 

Van 1962-68 volgde Wassenaar de avondopleiding aan de Academie Vredeman de Vries in Leeuwarden, afdeling monumentale vormgeving. Na zijn opleiding begon hij als schilder en beeldhouwer. Maar omdat de beeldhouwkunst zijn echte roeping was liet hij het schilderen al gauw varen. Wassenaar ziet zijn beelden als zelfportretten, niet zozeer afbeeldingen van hemzelf, als wel zijn commentaar op persoonlijke gebeurtenissen. Zijn onderneming noemt hij trots ‘buro voor legale tijds-, stand- en denkbeelden. Daarmee legt hij duidelijk een verband tussen de tijd waarin hij leeft, zijn sculptuur en zijn denkbeelden. Toch vindt hij dat zijn beelden voor zichzelf moeten spreken. Bij het zien ervan mogen kijkers vooral niet worden gehinderd door een uitleg van zijn bedoelingen. Dat leidt maar af van het kijken, ervaren en zelf interpreteren van de eerste spontane reactie op het geziene. Hij helpt dat associatieve proces op gang met raadselachtige titels, die meer vragen oproepen dan verklaren. Wat heeft bijvoorbeeld hebzucht te maken met de strakke geometrische trechter van RVS gevuld met kleine bakstenen huisjes?  

Omdat Wassenaar ondermeer materialen uit de bouw gebruikt wordt vaak gezegd dat hij zich laat inspireren door de architectuur. Hoewel sommige van zijn werken als bouwsels zijn aan te merken, zijn die niet door de architectuur ingegeven. Zo ziet hij De waan, waarin een aantal kaleidoscopische ‘vensters' zitten, als een echt tijdsbeeld. Het heeft te maken met de chaotische wereld om ons heen, waarin je blik soms blijft rusten op iets angstaanjagends, op een vervormd beeld van jezelf in een etalageruit. Dan wordt je kortstondig overvallen door een paranoïa-achtig gevoel. Kortom, minder boers dan de norse buitenkant doet vermoeden. Evenmin passend in die typering van boerenkunst is de erotische lading van de serie van monden, waartoe De zucht behoort

Bronnen: catalogus '20 jaar beeldhouwerscollectief ABK' (red. Sya van 't Vlie) en tekst bij Duet 11 (december 2004, tekst Sya van 't Vlie)