HARING is een expositie in twee delen met werk van Karin Brouwer (schilderijen), Marianne van Heeswijk (sculpturen), Maurice Christo van Meijel (tekeningen op keramiek), Lenneke Saraber (linoleumdrukken), Gertjan Scholte-Albers (schilderijen) en Marian Smit (objecten van papier).

De kunstenaars lieten zich inspireren door de haring, haringvangst, haringgerechten en “de haring in de kunst”. Het opmerkelijke resultaat is eerst te zien in visrestaurant 't Pakhuus in Oudeschild (Texel) tijdens de culinaire haring negendaagse van zaterdag 12 t/m zondag 20 juni 2010.
In het restaurant is er uitgebreide aandacht voor de culinaire toepassingen van de haring. Niet alleen worden de traditionele maatjesharing in gerechten verwerkt, maar ook de verse haring. Natuurlijk met uitgebreide wijn- en jeneverproeverij. Dagelijks open voor lunch en diner, reserveren gewenst: 0222 31 35 81.

De kunstwerken zijn daarna - van 27 juni t/m 11 juli - ook te zien in Galerie 14-16 Posthuys Texel.
Op 27 juni wordt de expositie geopend, tegelijkertijd met de opening van de groepstentoonstelling LANDSCHRIFT.

Karin Brouwer

Karin Brouwer vertaalt oude kunsthistorische thema's naar deze tijd. Voor een aantal hier geëxposeerde werken nam zij het klassieke zeventiende-eeuws 'ontbijtje' als uitgangspunt, maar dan wel met een impressionistisch tintje.
Het liefst schildert Brouwer 'live'. Ze werkt eigenlijk nooit van schetsen. Haar etensstillevens komen betrekkelijk snel tot stand, door de bederfelijkheid van de onderwerpen.
Ze beperkt zich niet graag tot één onderwerp. "Alles is te schilderen", aldus Brouwer. En dat is te zien in haar werk. Van snackbar- automatiek of broodje kroket tot schoonheidsproduct, ze heeft het allemaal geschilderd. Overigens beperkt Brouwer zich niet tot stillevens, ze schildert met regelmaat ook zee- en stadsgezichten, dieren en portretten.

Marianne van Heeswijk

Dat de traditionele kunstliefhebber bij het zien van haar assemblages snel de kwalificatie ‘kitsch’ in de mond zal nemen, interesseert haar niet. Het begrip kitsch is immers net zo betrekkelijk als het begrip schoonheid. “Mensen zijn gek op mijn werk of ze hebben er niets mee.”
Van Heeswijk appelleert sterk aan de fantasie van de kijker. “Het maakt me niet zo veel uit hoe de kijker mijn werk uitlegt, als het maar zijn fantasie stimuleert. Als het er maar voor zorgt dat hij op een andere manier naar de dingen gaat kijken. Mensen nemen de dingen om zich heen te vaak als vanzelfsprekend en gaan daardoor voorbij aan het bijzondere ervan. Ik vergelijk het graag met de natuur. Dat die bijzonder is, dat ontgaat veel mensen.”

Lenneke Saraber: VISVARIANTJES

Lenneke Saraber gebruikt een medium dat nagenoeg in onbruik is geraakt. De linoleumsnede. Zelf verklaart ze haar keuze als een medium waarbij er ruimte is voor het toeval, een medium dat uitdaagt omdat het stug is en fouten genadeloos afstraft en een medium dat het mogelijk maakt intensief met ruimtelijkheid en diepte te experimenteren. Bij iedere druklaag snijdt ze iets meer weg, zodat ze laag over laag kan leggen, lagen die ieder voor zich spreken, maar die tevens een conversatie met elkaar aangaan. Soms is een werk uit meer dan vijftien lagen opgebouwd. Voor de expositie HARING maakte ze een serie van 13 werken die onder de titel VISVARIANTJES worden gepresenteerd.

Maurice Christo van Meijel

Normaal gesproken zijn landschappen de belangrijkste drijfveer in het tekeningen van Maurice Christo van Meijel (Venray 1967). Schilderen is voor hem letterlijk sporen nalaten. Daarbij gebruikmakend van de specifieke eigenschappen van het materiaal: inkt drupt, bij het drogen ontstaan droograndjes, potloodlijnen zijn broos. Een tekening is uiteindelijk een optelsom van het uitgangspunt, de drager, het gebruikte materiaal en gereedschap.
Voor HARINGEN stelde de kunstenaar zich voor een nieuwe opdracht: hij schilderde en tekende voor het eerst op borden en schalen. De belangrijkste inspiratiebron waren de traditionele herdenkingsborden, met een knipoog naar Delftsblauwe motieven.

Gertjan Scholte-Albers

Gertjan Scholte-Albers woont en werkt in Groningen. Hij kent het landschap daar. Hij zou het bij wijze van spreken blind kunnen schilderen. Thuis, in zijn atelier. Toch trekt hij er iedere dag op uit, op de fiets, gewapend met zijn karretje met schildersspullen, om op locatie te werken. Meestal schildert hij (loof)bosranden, soms ook uitzichten op een vlak landschap. Voor HARINGEN maakte hij een uitzondering: hij stortte zich in zijn atelier op de verse vis.

Marian Smit

Marian Smit (Wassenaar, 1944) volgde de Rietveld Academie en Lerarenopleiding Textiel in Amsterdam. Daarna heeft ze 10 jaar les gegeven en volgde ze de driejarige weefopleiding in Gent waar ze zich specialiseerde in ontwerpen en kleurenleer. Van weefgetouw stapte ze na een aantal jaren over op breimachine tot ze in 1990 een papierkunstenaar aan het werk zag. Marian begon te experimenteren met papier.
Het werkproces met papier is eenvoudig en het resultaat oogt verrassend mooi; Marian vond in dit materiaal wat ze zocht. Het plannen en berekenen dat nodig is voor weven en breien maakte plaats voor een snelle schets en: aan de slag. Vijftien jaar geleden stopte Marian geheel met textiel, alhoewel je die achtergrond nog steeds in haar werk kunt herkennen.