Jook Lanooy (1949) werd geboren in Kampen. Als kind merkte ze al vroeg dat tekenen voor haar een manier van uitdrukken was waarin zij haar emoties kwijt kon. Ze wilde graag naar de kunstacademie, maar in die tijd werd dat niet toegestaan door haar ouders. Later, tijdens haar werk als creatief therapeute, volgde ze met succes opleidingen in tekenen, schilderen, kunstbeschouwing, intuïtieve ontwikkeling en psychotherapie.

De essentie van haar werk omschrijft ze zelf als: het zoeken naar balans en stilte en naar zowel grenzeloosheid als begrenzing.

“Verstilling voelt als noodzaak in mijn leven. Verstilling in de natuur fascineert me. Daarnaast word ik geboeid door oude stenen, frescoachtige muren en oude beschavingen. In dat alles zoek en vind ik rust en balans. In mijn werk laat ik me vaak inspireren door materialen die iets beleefd hebben en zelf al een verhaal te vertellen hebben. Ik wil de materialen, de gewone dingen, laten spreken. Door ze op te nemen in mijn werk spreken ze vaak nog sterker. Het raakt voor mij aan iets dat doorleefd is en soms doorleefd wil worden. Hierdoor stralen mijn composities meestal soberheid en rust uit. In mijn kleurgebruik zoek ik ook naar harmonie. Bezig zijn met een werk betekend voor mij een zoektocht naar de bron in mijzelf en voldoen aan een voortdurende behoefte om in ontwikkeling te zijn. Mijn werken ontstaan langzaam omdat ze het resultaat zijn van een proces van vaak noodzakelijk afbreken en vervolgens weer opnieuw opbouwen.”

Het werk van Jook Lanooy bestaat uit vele lagen die zichtbaar en afleesbaar zijn, omdat er altijd wat van de ondergrond zichtbaar blijft. Door acrylverf te mengen met materialen, of materialen op te brengen op de onderlagen, ontstaat een compositie van materie met structuur en kleur, die leidt tot een verstilde sfeer in ingetogen kleurschakeringen. Het gebruik van wat ruigere materialen als papier, karton, textiel, hout, maar ook lood, zink of ijzer is verrassend.

De laatste ontwikkeling in haar werk is een opkomen van kleuraccenten en een grotere plaats voor figuren. Het toelaten van deze elementen is een overwinning in het gevecht om ingetogenheid en durf met elkaar in verhouding te brengen, om alle aspecten van het leven toe te laten en daardoor tot een harmonieus geheel te komen.

Helmond, 2011