Al meer dan twintig jaar lang schildert en tekent Tineke de Nobel (Haarlem 1957). Daarin verwerkt ze de mens met al zijn gevoelens en verlangens, doorgaans gebruikmakend van veel kleur. Behalve op doek, schildert ze ook op papier. Achteraf tekent ze daar nog met een rietpen in. De arbeidsintensiviteit van het doek en de relatieve vluchtigheid van het papier wisselen elkaar in haar atelier regelmatig af.

Vrijheid, angst, geborgenheid en de ondoorgrondelijkheid van het andere individu, het zijn op het eerste gezicht bepaald geen toegankelijke onderwerpen. “Vroeger was mijn werk ‘zwaarder’. De laatste tijd ben ik veel speelser geworden. Dat heeft denk ik te maken met de manier waarop ik in het leven sta. Een al te sombere kijk op het leven is niet vruchtbaar.”
Tineke de Nobel heeft altijd veel hoofden afgebeeld. “Ik vind dat iets fascinerends.”
Wanneer ze met haar olieverfschilderijen even niet verder kan - bijvoorbeeld als ze er na een vakantie eerst weer even in moet komen - valt ze terug op het tekenen. Al brainstormend zet ze dan allerlei dingen op papier. De Nobel: “Het is een kwestie van jezelf openstellen. Vaak komen er ideeën of vormen uit, die ik ook in schilderijen gebruik, maar ook het omgekeerde is mogelijk.”

Haar werk op papier is veel transparanter en dromeriger dan haar oliedoeken. “Een schilderij is op zichzelf al heel erg indringend. Niet alleen vanwege het grotere formaat, maar ook omdat er geen glas voor zit en het dus veel directer is.”

Natuurlijk komen er dan ook nieuwe ontwikkelingen want met elk nieuw schilderij zet ze als het ware een stap verder en verkend ze iets nieuws. De olieverfschilderijen zijn nog lichter en speelser geworden. Het schilderen van mensen met hun gezin of huisdier, muziekmakend, genietend van hun leven.
Maar ook af en toe ontstaat er een serie waarin ze een wereld zonder mensen schildert en juist deze “nieuwe” werken laat ze nu voor het eerst in een aparte expositie zien. Het zijn de dingen die je dagelijks ziet en waar je vaak aan voorbij loopt. Een kast, een tafel of een hek. De dingen waar, als je beter en langer kijkt, een verborgen schoonheid in zit. Een lijnenspel wat zichtbaar wordt, of juist een compositie van materialen zoals een tak of kussens en gordijnen. Met een duidelijk gebruik van kwast en verf wordt laag over laag een kleurenpalet neer gezet met een meer pasteus resultaat dan we van haar gewend zijn.