Corine Hörmann: Pinhole fotografie

(...) Door het oog van de fotograaf kijkt de wereld naar zichzelf. Juist dat bijzondere moment moeten we in een fractie van een seconde tot stilstand kunnen brengen dus er wordt gewerkt met de meest geavanceerde apparatuur. Dit geheel in overeenstemming met onze eigentijdse drang naar snelheid en controle. Zelf werk ik met een gaatjescamera / pinhole-fotografie.

Het gebruik van de pinhole techniek is de meest oorspronkelijke manier om fotografisch beelden vast te leggen. Het is gebaseerd op het al eeuwenoude principe van de camera obscura en is in wezen niets meer dan een lichtdicht doosje waar in het midden van één wand, in plaats van een lens, een zeer klein gaatje is aangebracht ter grootte van een speldenprik (een ander woord voor pinholecamera is dan ook speldenprikcamera of gaatjescamera). Het licht van buitenaf dringt door dit gaatje de afgesloten ruimte binnen en zo ontstaat op de wand tegenover het gaatje een omgekeerde beeldvorming. De afbeelding kan definitief worden vastgelegd door op deze tegenoverliggende wand lichtgevoelig materiaal aan te brengen en dit na de belichting te ontwikkelen. (...)

(tekst van de website van Corine Hörmann: http://www.corinehormann.nl/)

Ruth van Beek

Ruth van Beek verzamelt losse snapshots, pasfoto's, dia's en albums en knipt plaatjes uit kranten en oude boeken. Door het materiaal te vouwen, te snijden en te combineren met andere beeldfragmenten krijgt het beeld een nieuwe betekenis en ontstaat een kruising tussen fotografie en tekenen.
Een foto is altijd een weergave van de verleden tijd, maar in haar geconstrueerde voorstellingen tracht Van Beek zichtbaar te maken dat er geen verschillen bestaan tussen heden en verleden. Langzaam vervormt zij haar verzameling beelden tot een droomwereld, waarin heden, verleden en toekomst door elkaar heen lopen.

Ruth van Beek (1977) studeerde af aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, richting Fotografie. Zij heeft deelgenomen aan groepstentoonstellingen in onder andere galerie Van Zoetendaal en tijdens Art Amsterdam. Daarnaast is haar werk regelmatig te zien in verschillende boeken en tijdschriften.

(tekst: http://www.foam.nl/)

Antje Peters

De serie The Garden van Antje Peters doen in eerste instantie denken aan brave natuurfoto's op een wc-kalender. Zo schijnt de jonge fotograaf ze zelf ook te noemen: kalenderplaatjes.
Maar schijn bedriegt. Ze doen er aan denken Ze zijn het niet. Antje Peters maakt gebruik van de beeldtaal, maar de foto's van The Garden zijn het resultaat van een intensief, wetenschappelijk onderzoek naar licht en lichtval, naar kleur en kleurverzadiging- en de wijze waarop fotografie hieraan invulling kan geven.

Peters bouwde in haar studio een artificiele tuin, waar wel natuurlijk daglicht kan komen. Vervolgens verfde ze alles wit, en fotografeerde ze objecten (bladeren, kiezels, een boomstam) tegen een eveneens witte achtergrond, steeds op andere momenten van de dag. Zo ontstond een serie die verschuift van donker naar licht, en van lichtgroen naar lichtpaars, ook al kijk je steeds naar wit op wit. Het werk wordt steeds boeiender naarmate je langer kijkt. Eigenlijk beantwoorden ze nog steeds aan de criteria van de kalenderfoto: ze zijn contemplatief en esthetisch perfect. Komt in het geval van Peters' foto's bij dat ze, zoals meer van haar series, óók gaan over het wezen van de fotografie: licht.

(tekst uit een artikel van Merel Bem uit De Volkskrant, april 2008)