Over het werk van Mieke Marx en Martin Fenne:

Na een jarenlange uitwisseling van gedachten en een grote affiniteit met het werk van elkaar hebben Martin Fenne en Mieke Marx in 2000 voor het eerst hun werk in nauwe samenhang getoond. Ondanks het feit dat beide kunstenaars altijd hun autonome werk voorop zijn blijven stellen heeft deze samenwerking zich over de afgelopen jaren steeds verder verdiept. Dit heeft geleid tot verschillende presentaties. Soms zijn de werken sterk aan elkaar gerelateerd. De werken vullen elkaar dan als het ware aan. Een andere keer is er sprake van een uitdagend spel van elkaar provoceren of relativeren.

In het werk van Martin Fenne speelt de schilderkunst en de schilderkunstige traditie een belangrijke rol. In zijn onderwerpkeuze wordt hij vaak geleid door zijn dagelijkse omgeving: Interieurs, straattaferelen, bouwplaatsen, maar ook beelden uit de mode, reclame en film. In zijn streven de betekenis van deze, ons omringende, beelden te doorgronden, zoekt hij steeds weer naar de unieke balans tussen materiaal en de vorm waarin hij dit verbeeld.

Mieke Marx werkt al enige jaren met vilt. Kneedbaar en plooibaar als klei, en als materiaal gerelateerd aan (be)kleding, versiering, en isolatie stelt het haar in staat om vragen naar o.a. verleiding, bescherming op een sculpturale manier vorm te geven.Zij typeert haar eigen werk als ‘een productie van verlangen': Door in te zoomen op de kleinste détails, en vervolgens deze détails te gebruiken als leidraad om het werk verder te voeren ontstaat er een beweging die op de meest eigenaardige wijze kan gaan woekeren. Zo ontvouwen zich beelden van een intense schoonheid die balanceren op de grens van de realiteit. Naast het vilt werkt zij met fotografie.

Voor deze tentoonstelling hebben zij gekozen voor het creëren van een aantal momenten/ werken die als "memento mori" getypeerd zouden kunnen worden; momenten van verstilling waarbij een gevoel van vergankelijkheid nadrukkelijk aanwezig is. Zo valt over het stilleven van een kaptafel een stilte die zich verder verdiept omdat de gehele tafel, de flesjes en kruiken uit geluidsisolerend vilt zijn gemaakt. Op de plek waar je een spiegel zou verwachten hangt nu een levensgrote zwart-wit tekening waarop één van de makers slapend staat afgebeeld. De spiegel is doorbroken, maar de techniek van tekenen weerspiegelt de ‘huidkwaliteit' van het vilt, waardoor dit zich lijkt voort te zetten in de zwart-wit wereld van de tekening (waar de stilte van de slaap heerst).

De foto's, genomen op Coney Island, laten de 19de eeuwse gebouwen en de vergrijzende inwoners zien tijdens hun dagelijkse wandeling langs de boulevard. Het gevoel van een verglijdende geschiedenis wordt geaccentueerd doordat de foto's in weerspiegelende regenplassen zijn genomen en slechts fragmenten van deze wereld laten zien.

De schilderijen zijn gebaseerd op slaapkamerinterieurs. Niet als een georganiseerd geheel, maar als een losse verzameling objecten, beelden en motieven die lijken te verwijzen naar evenzoveel herinneringen. Souvenirs op de rand van de droomslaap, geschilderd met een aan fanatisme grenzend realisme.

Waar de fragmenten in de foto's worden omzoomd door zand en klein vuilnis, daar zijn de beeldelementen in de schilderijen gevat in een grafietgrijs veld dat tijdens het schilderen door kleine verfvlekjes, zweetsporen en vingerafdrukken is bevuild..