Wypke fotografeert vanuit het gevoel dat het leven tussen je vingers wegglipt. Uit de noodzaak zich met dat wegglippende en soms oppervlakkige leven te verbinden, maak ze foto’s van plekken, mensen en dingen, die, samengevoegd in installatief verband, een open verhaal vormen.

Elke dag lijkt een verhaal waarvan de plot haar ontgaat. Alsof de logica er langs schampt. Een verhaal dat net niet leesbaar is, een naderende conclusie die steeds net buiten beeld blijft. De foto-installatie ‘Still Untitled’ die onder andere bij Galerie 32-34 te zien zal zijn is een verzameling terloopse momenten en elementaire details, als een reeks zonder begin of eind, met een ongrijpbare plot en de mogelijkheid van een verhaal.

tekst door Alex de Vries:

Het kunstenaarschap geeft je de mogelijkheid om te doen wat je werkelijk bezighoudt, is de opvatting van Wypke Jannette Walen. Dat is wellicht de reden dat ze tot voor kort nooit met de mogelijkheid van het kunstenaarschap voor haarzelf rekening heeft gehouden. Ze zocht de oplossing in het docentschap beeldende kunst. Nu ze aan het Sandberg Instituut studeert, komen totaal andere voornemens aan het licht. Die zijn latent al te zien in de documentaire, getiteld ’De groote stilte’, die ze maakte na de docentopleiding: een film over het kloosterleven van twee oude monniken die hun gebouw moesten verlaten. De cameravoering in die film is niet die van een reguliere documentaire. Ze vertelt het verhaal in beeldende zin, in opnames van een bos sleutels, een verlept plantje, een uitzicht. De beeldende notie is evident.

Video, film en fotografie zet Wypke Jannette Walen om in haar belangstelling om het oplossen van de tijd in beelden om te zetten. Die middelen hebben ook een voorbijgaande kwaliteit en toch houden ze iets vast. Het gaat haar om het tijdsverloop van de verlatenheid die achtergelaten gebouwen en interieurs uitademen. Ze neemt het in stille concentratie in zich op en ademt het weer uit. Ze maakte een fotoserie in een huis waar in iedere kamer kleding uit een heel bestaan was opgehangen. Ze laat daarmee zien hoe er iemand is opgegroeid en vergroeid is geraakt met die kamers.

Inmiddels is ze in staat om buiten de kadrering van de camera te denken. Ze rekt haar blikveld op en traint zich om in een enkele lange opname een intuïtief senario te verbeelden. Het kijken wordt denken. Ze krijgt de ongrijpbaarheid van het bestaan te pakken. Natuurlijk heeft ze dan niets in handen, maar ze deelt het ruimhartig met de kijker.