De tekeningen van Emma van Drongelen (1978) scheppen verwarring. De afbeeldingen zijn poëtisch en tegelijkertijd keihard. Van Drongelen speelt in haar werk met kijken en bekeken worden. Met behagen en onbehagen. Ze verkent en analyseert zowel technisch als inhoudelijk het grensgebied tussen tegenstellingen. Zo zijn in van Drongelen’s tekeningen goed en kwaad, schoonheid en venijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De menselijke en dierlijke wezens die ze tekent in verfijnde potloodlijnen, verbeelden de ambigue geheimen die Van Drongelen tegenkomt in het alledaagse leven.