Emma van Drongelen

De tekeningen van Emma van Drongelen (1978) scheppen verwarring. De afbeeldingen zijn poëtisch en tegelijkertijd keihard. Van Drongelen speelt in haar werk met kijken en bekeken worden. Met behagen en onbehagen. Ze verkent en analyseert zowel technisch als inhoudelijk het grensgebied tussen tegenstellingen. Fijne, klassieke potloodlijnen zet zij naast grove houtskoolstrepen. Kleine details als een rood knopje in een collier of een gedetailleerd patroon van een jurk verschijnen naast een anatomische analyse van een hand of voet. De menselijke en dierlijke wezens verbeelden de ambigue geheimen die Van Drongelen tegenkomt in het alledaagse leven.

Mieke Raatjes

Het werk van Mieke Raatjes (1984) is krachtig: de kleuren, de techniek, de structuren, alles springt van het papier. Met aquarelverf, inkt, krijt en potlood creëert ze intuïtief een wereld op papier waar organische structuren onderwerp zijn. Raatjes vertaalt menselijke emoties, gedachten en sfeerbeelden naar lijnen en vormen. Structuren van bloedvaten, organen en de natuur voegt ze toe aan haar eigen beeldtaal. De anatomische afbeeldingen refereren aan de innerlijke beleving. De buitenwereld zet Raatjes neer door weergaven uit de natuur. Beiden verweeft ze tot een evenwicht is gevonden.

Ilona Plaum

Ilona Plaum (1970) zoekt naar schoonheid en samenhang in repeterende patronen van planten en hun reactie op het zonlicht. Ze haalt planten uit hun natuurlijke context en onderzoekt vorm en betekenis in wiskundige ritmes, culturele referenties, ruimtelijkheid en in de romantische ervaring die mensen op flora projecteren. In tegenstelling tot hun immobiliteit lijkt het resultaat van hun groeiproces naar het licht een dynamische energie, bijna agressief, alsof het stille explosies zijn. De romantiek achter de schoonheid is slechts schijn. In de natuur dienen de weelderige vormen en kleuren slechts doelmatigheid en overleving. Plaum belicht in haar fotografie de esthetiek in de functionaliteit van planten.