|
Lies Snel (1946 - 2005) noemde ooit een van haar schilderijen ‘ritueel van het kijken'. Daarmee gaf zij aan het dat het schilderen voor haar een uniek gebeuren is. Iets waar je niet zo maar - tussen de bedrijven door - kennis van neemt. Integendeel, Lies Snel verwacht van de kijker dat hij of zij zich inleeft in haar werk. Als het ware deelneemt aan het feest dat schilderen voor haar is. Want een feest is het! Voor Lies Snel is schilderen een vorm van leven. Daarin toont ze haar bestaan. Fel en kleurrijk, enigszins chaotisch naar het lijkt. Het schilderen is haar wijze van improviseren, een vorm geven aan het gevoel dat ze deelt met jazzmusici. En daarmee tekent en schildert ze een tweede ‘obsessie'van zich af. Gegrepen als ze is door Jazz en Afro-Amerikaanse muziek, zoekt ze voor haar schilderijen, haar gouaches en tekeningen daarin ook haar motieven. Zangeressen en instrumenten zijn objecten in haar werk. Niet concreet als een ‘plaatje', maar als sfeerbepalende gegevens, evenals dat het geval is in het wat rokerige interieur van het jazzlokaal. En evenals jazzmuziek niet bedacht wordt, maar geleefd, zo zijn ook de werken van Lies Snel niet bedacht. Het werk van haar is het ‘geleefde ritueel' van het schilderen. En daarmee nodigt zij de toeschouwer uit, al kijkend aan dat ritueel deel te nemen. Het is die magie waarin haar allure schuilt. Tekst door Koos van Duinen. Verschenen bij de expositie in de Moriaan in Den Bosch (10 april t/m 9 mei 1982). |
