Marijna Hazen: You are invited, 2006, potlood op papier, 104 x 150 cm.
|
Marijna Hazen tekent figuratief. Ze vertelt verhalen. Als er mensen in voorkomen, dan zijn dat meestal mannen. Machomannen die zich gedragen als kleine kinderen, mannen die met een machinegeweer op speelgoed schieten (‘Je maintiendrai’ uit 2005 bijvoorbeeld) of mannen die met overmacht een tros bananen neerhalen (‘Zonder Titel. (Banana Killer)’ uit 2002). Meestal ontbreken de mensen. Dan zijn het ruimtes die weinig identiteit hebben. Landschappen die ogenschijnlijk in menige toeristenfolder afgedrukt hadden kunnen staan. De sfeer die ze uitstralen zou echter iedere toerist kopschuw maken. De ruimtes zijn desolaat, eenzaam, alsof ze door mensen zijn verlaten, alsof ze om onduidelijke redenen in de steek zijn gelaten, alsof ze zich vervelen, alsof ze hun eigen nutteloosheid willen uitstralen. Ze bereikt dat effect door de manier waarop ze haar verhaalelementen over het vel verspreidt. Zonder een duidelijke relatie met elkaar. Op de voorgrond én helemaal tegen de horizon aan geduwd. Vaak zonder dat ze rekening houdt met realistische verhoudingen en perspectieven. Ze rekt de werkelijkheid een klein beetje op, zodat de vervreemding naar binnen kan sluipen. Daarbij speelt tevens een rol, dat ze, hoe kleurig de situatie qua uiterlijk of qua inhoud ook is, iedere kleur uit de tekening weglaat. Alleen in haar vroege werken komt nog wel eens kleur voor. Bij verschillende tekeningen gaat ze bewust over de rand, zodat de vervreemding uitgroeit tot humor of zelfs in absurdisme ontaardt. Misschien wil ze zichzelf relativeren om niet in goedkoop en gemakkelijk moralisme te vervallen.
Al lijken haar tekeningen opgezet in eenvoudige lijnen, de details tonen een grote variëteit. Daaraan kun je zien dat Hazen verschillende soorten potlood hanteert en dat ze die potloden op verschillende manieren gebruikt. Daarin verraadt zich de kunstenaar die de grenzen van het medium verkent, die zoekt naar eigenheid, naar oorspronkelijkheid.
Veel werken zijn niet groter dan A4, andere zijn 120 X 150 cm of zelfs 150 X 180 cm. Het is niet onmiddellijk duidelijk welke factoren het verschil in formaat bepalen. De kleine lijken vluchtiger, soms lijken ze in het grote formaat hun definitieve uitwerking te vinden. Hazen heeft er geen moeite mee dat op diverse tekeningen ‘vergissingen’ zichtbaar zijn gebleven. ‘Oude’ lijnen zijn onvolledig uitgevlakt of slordig onder de witte verf gestopt. Ze noemt ze zelf “herinneringen aan een tekening”. Ze versterken de kwetsbaarheid die in alle werken ‘doorklinkt’.
De tekening is de laatste jaren uitgegroeid tot een populair medium. Lang moest ze zich verzetten tegen het schetsimago. Dat is voorbij. Dat betekent wel, dat er steeds meer concurrentie is gekomen. Vooral de tekening als (maatschappelijk) statement – Natasja Kensmil, David Bade, Charlotte Schleiffert e.a. – dringt zich nadrukkelijk naar de voorgrond. Marijna Hazen slaagt erin uitgesproken te zijn, maar tegelijkertijd de poëzie te behouden. Op die manier heeft ze zich een eigen plaats weten te verwerven.
Rob Perrée, september 2006 |
|
Marijna Hazen: You are invited, 2006, potlood op papier, 104 x 150 cm.
Marijna Hazen: zonder titel, 2006, potlood op papier, 21 x 30 cm.
Marijna Hazen: He sees danger in the architecture, 2006, potlood op papier, 21 x 30 cm.
Marijna Hazen: zonder titel, 2003, potlood op papier, 21 x 30 cm.
|
