Nancy Lee

(Hong Kong, 1969. Woont en werkt in Breda)

“My work is very graphic, full of lines and repetition. I like to photograph the world from high to low perspective and I’m very attracted to patterns and colors. I look for similarities in daily life activities, common interests and things from different countries and people in time. My project Global Villages is my vision on the society we are living in. I’m amazed that how this one big artificial toy city, is our comfort zone.”

Robert Overweg

(Amsterdam, 1983)

SHOT: Documenting current spaces

Robert Overweg ziet de virtuele werelden van (first en third person shooter) games als de nieuwe publieke ruimte van de hedendaagse samenleving. Hij dwaalt door deze werelden als de straatfotograaf van de virtuele wereld en legt zijn ervaringen vast. Hij ontdekte in deze werelden een schoonheid achter het geweld. Waar het normaal de bedoeling is om elkaar overhoop te schieten werd Robert gegrepen doorschitterende lichtinvallen, reflecties en zwermen vogels boven bepaalde plekken.
De door mensen gecreëerde virtuele werelden zijn vaak een directe kopie van de (echte) wereld maar met een grotere constante in schoonheid. De ervaring van het bekijken van een foto gemaakt in de virtuele wereld en in de echte wereld is vaak hetzelfde. De grens tussen de (echte) wereld en de virtuele wereld vervaagt even

Quotes uit verschillende media:

“Het verschil is niet de foto maar de oorsprong van de wereld.” (shiny spinning)
“We zouden misschien wel serieuze vragen moeten stellen over het karakter van fotografie in een niet reële wereld.” (dispatx)
“Zijn de ervaringen in de virtuele wereld – die meer en meer onderdeel worden van ons dagelijks leven – het eigendom van de copyright hebbende of de persoon die de daadwerkelijke ervaring heeft?” (culture republic)

Bianca Runge

(Naarden, 1967. Woont en werkt in de provincie Zeeland)

Gaten in de werkelijkheid

Bianca Runge verlegt de focus van de kijker door het onderwerp uit afbeeldingen te verwijderen. Steden verdwijnen, landschappen vallen uit elkaar. De aandacht verschuift hierdoor naar de ontstane restruimtes.
Haar collages zijn een soort visuele meditaties. Geen mandala's of vage New Age cliché’s. Maar hedendaagse werken waarin het denken geen houvast heeft. Daarmee kan juist dat denken een moment loskomen van zijn voorgeprogrammeerde kijk op de wereld om ons heen. En zo ontstaat er ruimte. Ruimte voor eigen interpretaties. Zien en daarna weer los te laten. Als een droom die je niet na kunt vertellen. Er hoeft niet gezocht te worden naar betekenis. Men hoeft het niet te begrijpen. Dat is de 'boodschap' zonder boodschapper te zijn. En als iemand toch graag enig houvast wil: het werk gaat over loslaten. Haar boek No Subject wat dit jaar is uitgekomen, begint dan ook met "Once upon a time...there was no story." Geen verhaal maar beeld - en beeld zonder verhaal. Een welhaast filmisch boek wat je meeneemt de diepte in.
Een boek vol beeldassociaties, gelaagdheden en (gestructureerde) chaos.

Afra Willems

(Beuningen, 1978. Woont en werkt in Enschede)

“Ik woon in een kleine stad waar veel wordt gebouwd. De stad vernieuwt heel snel, maar er blijven altijd plaatsen die eruit zien alsof ze al jaren bestaan en nog nooit van vorm zijn veranderd. Verwilderde voortuinen, achterompaadjes in leegstaande wijken, kerken met spinrag en halfgesloopte panden zonder bouwvergunning, zelfs van mijn eigen huis krijg ik vaak het gevoel dat het buiten de tijd staat, misschien omdat ik er te weinig kom...
Deze stilstaande vergeten stukken stad hebben een zelfde aantrekkingskracht op me als textiel met ouderwetse prints. Beddengoed, theedoeken, zakdoeken, kussenslopen, behangetjes en vloerbedekking, als het oud is met een bloemenprint dan smelt ik. Het ontroert me dat deze overblijfselen van voorbije tijden nog zo rustig en onaangeroerd voorbestaan in de nieuwe wereld.
In deze serie foto's heb ik mijn twee liefdes gecombineerd door de verschillende beelden letterlijk over elkaar te plakken en met elkaar te versmelten.”