Johannes van Vugt 

Het verleden is een netwerk van herinneringen. Soms komen ze bovendrijven, door een muziekstuk,  een specifieke geur, of een bepaald gebaar. De gekste dingen kunnen je herinneringen activeren, maar een foto uit vervlogen tijden spreekt vaak onmiddellijk tot de verbeelding. Soms is de  herinnering zelfs op een foto gebaseerd. Er komt een moment waarop je dat niet meer kunt onderscheiden.
Johannes van Vugt (Rijswijk 1954) baseert zich in zijn werk op zijn eigen verleden. Op kleine doekjes van 13 bij 18 cm en 24 bij 18 cm, schildert hij onder meer herinneringen aan zijn jeugd. Nauwgezet, minder schetsmatig dan voorheen en met een opmerkelijk oog voor licht. Alsof het kleine formaat extra scherpte en concentratie afdwingt.

Soms zijn de beelden pijnlijk, oorlogsbeelden, afscheid en dood. En soms zijn ze ronduit paradijselijk. Toch zijn het allemaal beelden vol verlangen, alsof de tijd de wonden heeft geheeld en Van Vugt al schilderend vat wil krijgen op de veranderingen in de voorbije tijd. Van Vugt schildert de beelden als ansichten uit het verleden. Dan weer in kleur, dan weer in zwart wit. Door het kleine formaat en de seriematige opzet heeft zijn werk een cinematografisch karakter.
Maar hoe particulier de beelden vaak ook lijken te zijn, kennelijk refereren ze ook aan een collectief geheugen. Dat komt omdat van Vugt, die zijn schilderijen baseert op foto’s, niet alleen privé-foto’s gebruikt. Soms ligt er een beeld in zijn herinnering besloten waar hij later de juiste foto bij vindt. Dat kan een bekend beeld zijn, ja zelfs een hedendaags beeld. Zo vloeien heden en verleden weer in elkaar over en wordt het netwerk aan herinneringen opnieuw gevoed. 

Tekst: Esther Darley / Kunstbeeld 2008

Simone van den Heuvel

Simone van den Heuvel (Vught, 1965) Is een waar hedendaags impressionist. Ze noteert de sfeer van verlaten stedelijke plekken. Reizend van stad naar stad, schildert Simone locaties die door velen zelden zó worden ervaren. Dit, omdat ze er nooit komen, óf vanwege het gekozen moment: wanneer gewone mensen slapen. Dit maakt van haar een nachtelijke stadsnomade die onverwachts opduikt. Haar schilderijen aanschouwend, voel je de relatie met de omgeving. Er is verder niemand in de buurt, je hoeft de ruimte met niemand te delen, je bent één met de omgeving. Stilletjes de stad observerend, terwijl zij ligt te slapen.  

“Mijn werkterreinen zijn vaak relatief moeilijk toegankelijke plekken zoals bouwterreinen, een machinekamer van een trailerschip, de woestijn, de binnenkant van een berg. Deze plekken zijn óf geheel door de mens gecreëerd, waarbij duidelijk de natuur naar de hand is gezet óf het zijn -tijdelijk- ‘vergeten’ plekken, waar de natuur haar gang kan gaan. Ik ga graag naar deze voor mij speciale plekken om er ter plekke te schilderen (olieverf) of om er een installatie te bouwen (licht, beeld, geluid). Mijn onderzoek gaat over de “schoonheid” van menselijke creatie of juist van non-creatie.” 

Tekst: Michiel van der Zanden, Simone van den Heuvel, 2010