Een beslagen venster waarop druppels condens grillige sporen trekken, een halfduistere bosrand, een bloemige weide waarop een klaproos tevoorschijn springt, ook doemen er indrukwekkende bergruggen en gloeiende vuren op. De schilderijen van Walschots zetten de kijker aan het werk.

De schilderijen van Walschots gaan over verf, over kleur en structuur en over het evenwicht daartussen of juist de verstoring ervan. Ook de verhouding van de ondergrond tot de uiteindelijke afbeelding is voor hem van groot belang. Niet voor niets maakt hij veel werk van de ondergrond, . Aan een stuk strak opgespannen wit linnen heeft de kunstenaar een hekel, hij kiest voor grof geweven postzakken, glasplaten spiegeltjes of planken. Beschadigingen zijn welkom of hij brengt ze zelf aan. Daarnaast wikkelt hij met engelengeduld garens om een spieraam of om een andere vorm, variërend van een telefoon, een klok tot een christusbeeld.

Kwasten gebruikt hij weinig, verder bijna alles wat voorhanden is. Al schilderend, weghalend, weer verdergaand, laag over laag ontstaat langzaam een beeld. De technische opbouw van de werken is complex en gelaagd; vet gesmeerde verf naast waterige, daaroverheen gespetterde verf, de soms doorzichtige ondergrond. Voor de kijker worden steeds nieuwe nuances zichtbaar.