Sari Piek (Giethoorn, 1957) houdt zich niet met details bezig. Met grote, grove verfstreken schildert ze krachtige portretten. Kleuren, licht en donker wisselen elkaar af. Vorm, compositie en lichtval zijn de bouwstenen van de monumentale portretten van Sari Piek.
Haar portretten worden frontaal weergegeven. De toeschouwer wordt hierdoor meteen geconfronteerd met de verschillende karakters die Piek creëert. Ondanks dat de portretten niet de gelijken zijn van de geportretteerden, zijn ze wel voor een ieder herkenbaar. Dit komt vooral door de karaktertrekken die spreken vanuit de gezichten. Het zijn vooral de ogen, die Piek op bijzondere wijze heeft geschilderd. De ogen, als spiegel van de ziel, die persoonlijke stemmingen en gemoedstoestanden reflecteert. De ogen, die de beschouwer steevast recht aankijken en karakter, temperament en emotie laten zien. De rest van het gezicht is met grove streken opgebouwd en ingevuld.

Sari Piek omschrijft zichzelf als een nuchter persoon. Ze laat zich niet snel meeslepen door emoties. Maar wanneer ze schildert, speelt haar intuïtie een belangrijke rol. Haar belangrijkste drijfveer om te schilderen is haar nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar de effecten en gevolgen van de handelingen die ze op het doek verricht. Ze streeft in haar schilderijen naar balans en harmonie. Piek: "Een schilderij moet mooi zijn en veelzeggend." Met haar schilderkunst bevestigt ze dat het onderwerp bijzaak is en ondergeschikt aan het proces. Piek lijkt voornamelijk bezig te zijn met het vangen van het moment. In haar ‘koppen' kan dat een groen oor zijn, dat in één rake, vloeiende beweging op het doek is gezet. Of wangen, die uit kleurvlekken bestaan. Ogen die van kleur verschillen en omtreklijnen die half verdwijnen in het fond. Niet de gelijkenis telt, maar het effect dat met de schilderkunstige handelingen bereikt wordt. Haar portretten zijn noch abstract, noch figuratief te noemen. Het is Pieks schilderachtige manier van werken dat haar portretten uniek maakt.