Perfectie tot op de millimeter

Na een opleiding aan de MTS voor Mode en Kleding in Den Haag was Emiel van der Beek (1963) eind jaren tachtig werkzaam als modeontwerper/modelleur in Parijs. Terug in Nederland startte hij een eigen ontwerpstudio voor mode en design. Daarnaast had hij inmiddels zijn passie voor schilderen ontdekt. Vier textielcollages vormden in 1989 de eerste aanzet voor het vrij werken met textiel. In 2000 besloot Van der Beek zich hier helemaal op toe te leggen en stopte hij met confectie. Nu maakt hij textielreliëfs die door hun balans en ritmiek een monumentaal karakter hebben.

Wat direct opvalt bij het zien van het werk van Emiel van der Beek (1963) is de perfectie die het werk uitstraalt. Zelf verklaart hij dat zijn werk voornamelijk bestaat uit het doen van onderzoek: “Ieder werk wordt geheel op de naaimachine vervaardigd. Om de juiste bespanning van het doek en de schaduwwerking van de elementen te bepalen, moet er veel onderzoek gedaan worden, vaak door tientallen kleine werken te maken. Door kleine veranderingen aan te brengen in dezelfde sfeer kan het werk in kleine series vervaardigd worden. Daarbij is het van essentieel belang dat ieder detail technisch perfect wordt uitgevoerd, wat bij sommige werken een enorm gepuzzel vergt”. Die intense aandacht voor het materiaal en de techniek komt in elk detail van het werk terug.

Naast textielreliëfs maakt Emiel van der Beek ook kleine plastieken. Het uitgangspunt bij deze zogenoemde ‘bollen’ is dat er geen beperking in creativiteit en materiaal is. De bollen zijn van massief grenen en worden bekleed met een diversiteit aan materialen, zoals espressokoffie, suiker, siliconen, magnetronfolie en textiel. Ze zijn in een plexiglas box geplaatst zodat ze lijken te zweven. De combinatie van de textielreliëfs en de bollen maakt Van der Beek een veelzijdig en interessant kunstenaar; iemand die textiel resoluut van haar stoffige imago verlost.

Tekst: Hanneke Willemstein