Sinds negen jaar woont Mareike Geys zes maanden per jaar in Frankrijk. Een grote luxe vindt ze. "Het is een prachtige combinatie: de stad en het platteland. In Amsterdam kan ik genieten van het stadse leven en zodra ik weer behoefte krijg aan ruimte en stilte vertrek ik naar Frankrijk."
Het idee om portretten van de mensen uit het Franse dorp te schilderen ontstond in de loop der jaren. Ik werd getroffen door de getekende gezichten van de mensen die ik in het dorp tegenkwam. Niet ieder gezicht leende zich natuurlijk voor een portret.

Het criterium was dat ik er schilderkunstig iets mee kon. Sommige gezichten waren uitgesproken geschikt. Zoals die van Bernard G. en Hubert R. "In hun laag hangende onderkin, stevige neus en dikke lijnen die het gezicht in de plooi hielden, herkende ik een landschap. Ik werd er eigenlijk heel hebberig van en kreeg een onbedwingbaar verlangen om die koppen te schilderen en er dan een serie van te maken."

'C'est magnifique, un grand bisou pour Mareike. Je l'adore'.

Maar er was een probleem: hoe kreeg ze de mensen zover dat ze voor haar zouden poseren? "Ze werken de hele dag op het land of op de boerderij. Ze hebben geen tijd om een paar uur voor je te gaan zitten poseren. Ik heb lang nagedacht hoe ik dit moest aanpakken." Uiteindelijk besloot Geys om foto's te maken van de mensen die ze wilde portretteren. Met die foto's als uitgangspunt ging ze aan de slag. "Het fijne was, dat ik sommige mensen al jaren had geobserveerd. Ze kwamen wel drie keer per dag op hun tractor of fiets langs mijn huis. Ik kende hun motoriek, bewegingen en manier van praten. Zo kon ik, al waren ze er zelf niet bij, die personen in gedachten voor me zien." Wanneer ze wilde checken of de ogen van Bernard P. werkelijk zo blauw waren als op de foto, dan pakte ze haar fiets en reed naar het land waar hij aan het werk was. "Dan bleek dat zijn ogen eerder groen waren. Soms wilde ik ook van dichtbij zien hoe een oorlelletje of neusvleugel er ook alweer uitzag. Dan zei ik: 'ik kom even langs om naar je gezicht te kijken'. Dan zeiden ze meteen: ja, maar natuurlijk."

Toen de serie klaar was, wilde Mareike Geys de portretten exposeren. Ze benaderde het plaatselijke VVV. Daar waren ze enthousiast en zochten meteen een geschikte tentoonstellingsruimte. De tentoonstelling met de titel 'Vis a vis' werd een daverend succes. "Op de opening waren maar liefst honderd- twintig mensen. De geportretteerden namen hun familie en vrienden van heinde en verre mee om 'hun' schilderijen te laten zien. In twee weken tijd zijn er 500 mensen geweest. De reclame ging van mond tot mond, van dorp tot dorp."

Inmiddels is Mareike Geys in haar dorp een bekende Nederlander geworden. Trots poseren de geportretteerden arm in arm met de kunstenaar voor hun portret. Uitgelaten roepen ze iets in de camera waarmee Mareike de opening heeft vastgelegd. "Bedankt dat ik ben vergeleken met 'de aardappel'," zegt een van hen. "Zij had duidelijk de tekst van de brochure gelezen waarin wordt gezegd dat een aardappel met een portret kan worden vergeleken", roept Mareike Geys tijdens het afspelen van de film. Een andere vrouw roept: 'C'est magnifique, un grand bisou pour Mareike. Je l'adore'. Tot slot spreekt Hélène D., de vrouw van de inmiddels overleden dorpsarts. Ze hoopt dat de portretten zich zullen verspreiden in steden over de hele wereld. "Haar wens komt uit", zegt Mareike Geys. "De portretten zijn binnenkort te zien in hartje Amsterdam."