Ik denk dat de recente schilderijen en tekeningen van Dorien Melis gedichten zijn. In tegenstelling tot de grote formaat schilderijen van vroeger met heldere kleurvelden, zijn de werken van nu doorgaans bescheidener van formaat en maakt zij slechts spaarzaam gebruik van kleur. Nu maakt zij vooral gebruik van 'lijn' als verbindingsmiddel. Een deel van de werken is opgebouwd uit stukken karton en papier, samengevoegd tot kleine reliëfs.

Verbindingsmiddel, want abstract ogend is het werk nog altijd sterk verbonden met de natuur. Niet die weidse landschappen, gezien op verre reizen, maar dichter bij huis: de geploegde velden in haar directe omgeving, de stoppelige maïsakkers van na de zomer, de opstellingen van honderden palen en draden 'op rij', gebruikt voor land en tuinbouw; en ook de windruis van het bos, de vogelzang en de eerste sneeuwval.

Van nu is ook de muzikaliteit van de werken. 'Minimalmusic achtige', telkens licht veranderende vormen, sensibele alleen lopende lijnen, samenlopend, aanvullend, zoekend, botsend, gestut, beweeglijk geclusterd, herhaald 'as written' tot een (visueel) gedicht.

Dat is, denk ik, wat Dorien Melis doet.

Johan Claassen, maart 2009