Galerie 59
de40eurogalerie
Zoeken
 

Zoek in de40eurogalerie en sbk.nl

Danielle Vidal

26 augustus - 10 september 2006  

Het werk van Daniëlle Vidal gaat over de ruimtelijkheid van de natuur, zoals het water, de aarde, de horizon of de eilanden. Maar ook verwerkt zij in haar tekeningen, als accenten en noten op een partituur, de ritmische aanwezigheid van cultuur, zoals mensenfiguren en gebouwen.



Vidal komt tot een werk door op locatie eindeloos veel schetsen, tekeningen en aquarellen te maken. Zij werkt die vervolgens uit in haar atelier. Door de intensieve herhaling van bepaalde thema's in wisselende technieken ontstijgt zij het oorspronkelijke motief. "Ik pluk als het ware de beelden om daarna de geplukte wildernis te temmen", licht Vidal haar scheppingsproces in beeldspraak toe.

Het samenspel van methode en gevoel speelt bij het ontstaan een cruciale rol. Met de methode bedoelt Vidal de behandeling van de materie door middel van de techniek. In haar tekeningen moet een ritmisch evenwicht zijn tussen vlekken en lijnen en het gebruik van natte techniek - bijvoorbeeld aquarel en waterverf - en droge techniek - zoals verschillende soorten krijt. Daarnaast speelt het gevoel een belangrijke rol. "Gevoel is een combinatie van heldere visie en emotie. Het is vaak ongrijpbaar. Een emotie kan soms negatief werken, maar begeleidt door een heldere visie zal het de intensiteit en muzikaliteit van het werk vergroten."

De schilder Jacques van Alphen schreef de volgende treffende tekst: "In de abstracte tekeningen van Daniëlle Vidal bespeur ik een oergevoel dat weliswaar waarachtig is, maar waarvan ik de betekenis eigenlijk alleen maar kan zien en voelen. Er komt daarin een ervaring van een beweging tot uitdrukking, een ongrijpbaar horizontaal zwenken en slingeren dat doet denken aan een wateroppervlak van de zee. Maar er is een verschil, want de zee heeft een bovenkant en een onderkant. Terwijl in jouw werk de zwaartekracht die de stoffelijke wereld beheerst, nagenoeg geheel afwezig is."

"Op het eerste gezicht is er op de tekeningen niet veel anders te zien dan een menigte horizontale zwarte en grijze lijnen, strepen en vlekken, die hier en daar op regelmatige afstand zijn afgewisseld met witte gedeelten. Is het de zee of kan ik er de wolken die nooit stilstaan in herkennen? Eigenlijk geloof ik dat abstracte kunst meer is dan een zoekplaatje om de alledaagse werkelijkheid mee te ontcijferen. Ik geloof dat abstracte kunst toch voornamelijk is bedoeld als middel om een belevenis te verschaffen die ons bevrijdt van al onze persoonlijke herinneringen die wij in ons geheugen hebben opgeslagen. Misschien is slechts abstracte kunst in staat om een onbevangen belevenis bij ons op te roepen."